Ειδικό Σχολείο Πλατανίου: Ούτε μια τέντα δεν μπορούν να βάλουν;;;


Έπεσε στην προσοχή μου αυτή η φωτογραφία που αναρτήθηκε στα Κοινωνικά Δίκτυα από συμπολίτη μας. Μια φωτογραφία απ' τον προαύλιο χώρο του Ειδικού Σχολείου στο Πλατάνι. Λένε οτι η φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις κι ομολογώ οτι παρατηρώντας την, προσπαθώ να αντιληφθώ, πόσες απ' τις χίλιες λέξεις που σκέπτομαι, δεν αφορούν κάποιου είδους βρισιά.

Τι είδους Κοινωνία είμαστε;


Εν έτη 2021, σε μια Κοινωνία που φαινομενικά είναι περισσότερο παρά ποτέ ευαισθητοποιημένη για τα λεπτά ζητήματα της μέριμνας απέναντι στους συμπολίτες μας που ανήκουν σε κάποια ειδική κατηγορία, οι ειδικοί μαθητές της συγκεκριμένης δομής, χρησιμοποιούν ένα ελαιόπανο για τέντα προκειμένου να προφυλάσσονται απ' την βροχή ενώ έχουν και την ...πολυτέλεια μιας σπασμένης ομπρέλας.

Άραγε αυτά αξίζουν σ' εκείνα τα παιδιά; Αυτό αρμόζει; Τους αξίζει να χρειάζονται ομπρέλα για να πάνε απλώς στην τουαλέτα κατά τη διάρκεια μιας βροχερής ημέρας; Τους αξίζει να είναι στοιβαγμένα σε δομές μη ικανές να εξυπηρετήσουν τον αριθμό τους; Τους αξίζει να σκεπάζονται με ελαιόπανα και λινάτσες;


Υπεύθυνος; ΚΑΝΕΙΣ !

Κύριοι υπεύθυνοι ανεξαρτήτως καθηκόντων. Κύριοι υπεύθυνοι των Σχολικών Επιτροπών. Κύριοι Υπεύθυνοι του Δήμου. Κύριοι Υπεύθυνοι της Περιφέρειας, θα κοιμηθείτε ήσυχοι απόψε; Ή μήπως κατά την χθεσινή μικρή νεροποντή καλυφθήκατε κι εσείς με ελαιόπανα και λινάτσες; Μπορείτε και είστε ήσυχοι; Μπορέσατε σήμερα να πάτε στα γραφεία σας ανέμελοι και ξέγνοιαστοι; Η συγκεκριμένη εικόνα που παρουσιάζει ο προαύλιος χώρος του Ειδικού Σχολείου αποτελεί ντροπή. Όνειδος. Ύψιστη ύβρη απέναντι σ' αυτό που αντιλαμβανόμαστε εμείς ως υγιή κι ευνομούμενη Κοινωνία η οποία φροντίζει και μεριμνά για τους ευαίσθητους πολίτες της. Λίγα ψίχουλα αγάπης... Αυτά τα θέματα θα έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί αθόρυβα και προπαντός αυτόματα, πολύ δε περισσότερο όταν καθημερινά ακούμε εξαγγελίες πολλών εκατοντάδων ή χιλιάδων ευρώ για διάφορα πράγματα.


Άραγε το αξίας διακοσίων χιλιάδων ευρώ ηχητικό σύστημα που αναπαράγει εορταστική μουσική ακούγεται σ' εκείνα τα παιδιά; Φθάνουν οι μελωδίες του προς Πλατάνι μεριά; Μήπως οι εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που δαπανώνται καθημερινά για χίλια δύο πράγματα δεν είναι ικανά να καλύψουν 2-3 άμεσες ανάγκες που υπάρχουν για την συγκεκριμένη δομή; Αυτοί είμαστε δυστυχώς. Έχω ακούσει να λένε οτι η ποιότητα μιας Κοινωνίας φαίνεται απ' τον τρόπο με τον οποίον αυτή συμπεριφέρεται στους γέροντες, στους μαθητές και στους ανθρώπους που ανήκουν σε ειδικές κατηγορίες και ντρέπομαι κάνοντας τη σύγκριση με το είδος της Κοινωνίας και της Πολιτείας που έχουμε, μια Κοινωνία και μια Πολιτεία που συμπεριφέρεται στους ειδικούς μαθητές με τον τρόπο ο οποίος εμφανίζεται στην επίμαχη φωτογραφία.

Κι αν αναλογιστούμε οτι οι σημερινές υπάρχουσες δομές και η υλικοτεχνική τους υποδομή, αποτελούν κατά πλειοψηφία και κατά κανόνα προϊόντα δωρεών από επώνυμους κι ανώνυμους συμπολίτες μας, από Συλλογικότητες και Φορείς κι από ιδιωτικές πρωτοβουλίες, τότε αντιλαμβανόμαστε οτι η Πολιτεία και οι κάθε λογής υπευθυνοανεύθυνοι, είναι εκκωφαντικά ΑΠΟΝΤΕΣ εδώ και δεκαετίες. Μόνο η δημόσια εικόνα έχει δύναμη. Βεβαίως εάν τύχει καμμία μεγάλη δωρεά σπεύδουν να αναρτήσουν τις ανάλογες φωτογραφίες, οτι δήθεν συμμετείχαν κι εκείνοι. Δημόσια εικόνα είναι αυτή και πρέπει να την διαφυλάξουμε. Να φτιάξουμε το ίματζ ! Στο Πλατάνι εχθές και σήμερα βέβαια δεν πήγε κανείς να φωτογραφηθεί. Κανείς. Που να τολμήσουν;


Βέβαια αυτή η κατάσταση δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους που έχουν τα ηνία σήμερα αλλά όλες τις Κυβερνήσεις, όλες τις Πολιτειακές Αρχές, όλες τις Δημοτικές και Περιφερειακές Αρχές και όλα τα πολιτικά πρόσωπα που έχουν αναλάβει τις τύχες μας εδώ και δεκαετίες. Τι ζητούν αυτοί οι άνθρωποι πια;

Και αν σκεφτούμε οτι οι άνθρωποι των Ειδικών Σχολείων δεν ζητούν τρελά πράγματα. Αν σκεφτούμε οτι το μόνο που ζητούν είναι ένα στέγαστρο και μία επίστρωση στο προαύλιο, η σημερινή εικόνα είναι πραγματικά για να ντρέπεται κανείς. Είτε απλός πολίτης σαν εμάς, είτε εκλεγμένος, είτε υπεύθυνος.


Θα τολμήσει κανείς να επισκεφθεί τον χώρο του σχολείου και να λύσει το πρόβλημα; Υπάρχουν διαθέσιμες λίγες χιλιάδες ευρώ απ' τα ιδιαιτέρως εύρωστα ταμεία του Δήμου που σύμφωνα με τις τελευταίες δηλώσεις μελών της Δημοτικής Αρχής, το αποθεματικό τους υπερβαίνει τα 20 εκατομμύρια ευρώ, ώστε να δοθούν για τις συγκεκριμένες απαραίτητες παρεμβάσεις; Υπάρχουν τα αντανακλαστικά που απαιτούνται για να διορθωθεί έστω και στο ελάχιστο η καθημερινότητα αυτών των παιδιών; Κοιμάστε ήσυχοι;

Ας αποφασίσουν λοιπόν να το κάνουν πράξη. Να κάνουν τις ημέρες αυτών των παιδιών καλύτερες. Μόνο έτσι θα γίνουν και οι "νύχτες" των υπευθύνων καλύτερες. Εκτός κι αν ήδη κοιμούνται με ήσυχη τη συνείδησή τους οτι επιτελούν σωστά κι επαρκώς το έργο τους, άρα και το πρόβλημα δεν θα είναι διαδικαστικό αλλά ηθικό και πολύ φοβάμαι οτι δεν λύνεται έτσι εύκολα. Ας ακούσουμε την Πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων Παιδιών με Αναπηρία Κω "Σωτήρ". Ας ακούσουμε την κυρία Φρατζή. Στα παπούτσια της οποίας αλλά και των έτερων ειδικών γονέων κανείς από όλους εμάς δεν μπορεί επαρκώς να μπει. Τι είναι αυτά που θα κάνουν τη ζωή τους καλύτερη; Τι είναι αυτό που θα κάνει τον καθημερινό τους Γολγοθά λίγο πιο εύκολο; Φιλικά Πάντα


Παναγιώτης Ζουζούνης. ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΔΩ:



10.545 Προβολές0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων