Πως να κρυφτείς απ' τα παιδιά;;;


Αναρωτιέμαι πόσες φορές το τελευταίο διάστημα και σύμφωνα με όσα ακούμε να συμβαίνουν σε πανελλήνιο επίπδο, έχουμε με θλίψη αναφωνίσει: “κάτι δεν πάει καλά με την κοινωνία μας”. Στυγερές δολοφονίες, αποτρόπαιοι βιασμοί, ανηλεείς επιθέσεις, αυτοκτονίες, κερδοσκοπία, αχαριστία, ατέλειωτος πόνος, φτώχια και δυστυχία, παρελάζουν καθημερινά από τις οθόνες μας.

Κοινή ελπίδα και όνειρο; Η νέα γενιά να μη μας μοιάσει. Ν' αρχίσει να σκέφτεται διαφορετικά. Να καταφέρει αυτό για το οποίο ξεκίνησαν οι γονείς μας, αλλά απέτυχαν. Ν' αλλάξουν τον κόσμο. Να επιτύχει αυτό για το οποίο γεννηθήκαμε εμείς, αλλά μας έκοψαν το δρόμο. Να ζήσουμε καλύτερα. Να κάνουν αυτό που έχει ανάγκη αυτή η Κοινωνία περισσότερο παρά ποτέ. Ν' αλλάξει προς το καλύτερο.

Κι εκεί που περιμένεις όλοι εκείνοι οι “μορφωμένοι”, οι πετυχημένοι, οι αυτόκλητοι σωτήρες, να βελτιώσουν τις ζωές μας και την Κοινωνία μας κατ' επέκταση, βλέπουμε η ελπίδα να ξεπροβάλει από εκεί που ίσως να μην το περίμενε κανείς. Ή μήπως όχι;

Διάβασα οτι τα παιδιά του Λυκείου Αντιμάχειας, επειδή η εκδρομή τους ακυρώθηκε λόγω COVID19, αποφάσισαν να δωρίσουν το ποσό για τις ανάγκες εξοπλισμού του Κ.Υ. Αντιμάχειας. Ένα Κέντρο Υγείας που παρέμεινε επί χρόνια ανεκμετάλλευτο και ίσως περίμενε την πανδημία για να φιλοξενήσει μια κάποια έστω υγειονομική δραστηριότητα.

Πως να κρυφτείς απ' τα παιδιά... Έλεγε ο Σαββόπουλος στα τέλη της δεκαετίας του 70. Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα. Και είναι αλήθεια. Ξέρουν τα παιδιά ποιο είναι το σωστό. Μπορεί εμείς οι “μεγάλοι” να θεωρούμαστε ολοκληρωμένοι ενεργοί πολίτες, μπορεί εμείς οι... ενεργοί πολίτες να λέμε οτι είμαστε η αλλαγή, όμως τα παιδιά έχουν κάτι που εμείς είτε δεν έχουμε, είτε έχουμε εδώ και πολύ καιρό απωλέσει. Το αλάνθαστο κριτήριο, το αισθητήριο και το ένστικτο.

Αχ αυτά τα παιδιά. Αχ αυτές οι ψυχάρες. Αχ τα Αντιμαχιωτάκια μας. Τα Καρδαμιωτάκια μας, τα Κεφαλιανάκια μας. Αχ αυτά τα παιδιά των χωριών, τα απομακρυσμένα, τα ξεχασμένα από Πολιτεία και θεσμούς. Είδαν το σωστό και δεν περίμεναν, ούτε γραφειοκρατικές διαδικασίες, ούτε διατυπώσεις, ούτε ΦΕΚ. Δεν καταλαβαίνουν από τέτοια τα παιδιά. Και ξέρετε γιατί; Γιατί μέσα στην ψυχή τους δεν φωλιάζει τίποτε άλλο εκτός από ΑΓΑΠΗ και ΟΝΕΙΡΑ.

Ούτε όραμα, ούτε γνώσεις ούτε ενδιαφέρον, ούτε συντεχνίες, ούτε δημόσιες σχέσεις, ούτε ατέρμονος διάλογος στα παράθυρα και στα ραδιόφωνα. Αγάπη και Όνειρα χρειάζονται. Κι αντί να μορφώνουμε τους μικρούς, καλύτερα να πάμε μια βόλτα στα σχολεία μας, ν' ακούσουμε σοβαρά τα παιδιά που κάθονται στα θρανία που κάτσαμε κι εμείς. Να μας μορφώσουν εκείνα.

Να θυμηθούμε τι είχαμε στην καρδιά μας όταν σκαλίζαμε LFE με το διαβήτη κι όταν ενθουσιαζόμασταν με τη 2η λύση του μαθηματικού. Να θυμηθούμε πως είναι να θες να γίνεις η αλλαγή. Να θυμηθούμε πως δεν αρκεί να λες πως θες να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει και να το αισθάνεσαι. Πρέπει και να χωράει στην καρδιά σου. Και μόνο σε μια παιδική καρδιά χωράει κάτι τόσο μεγάλο. Ίσως γιατί οι παιδικές καρδιές γεμίζουν μόνο από αγάπη. Γι' αυτό και χωράνε όλο τον Κόσμο.

Πως να κρυφτείς απ' τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς... ΤΑ ΞΕΡΟΥΝ ΟΛΑ !

Φιλικά Πάντα.


Παναγιώτης Ζουζούνης.

690 Προβολές0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων