• ekfrasi97

Την κυρία Νίκη Δήμαρχε... Την κυρία Νίκη !!!



Μόλις τελείωσα την εκπομπή μου σήμερα, έφτιαξα έναν καφέ και περιηγούμουν στα sites προκειμένου να αντλήσω όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα για την ιδιότυπη αυτή υγειονομική και κοινωνική συγκυρία που διερχόμαστε. Στο βάθος αχνακούγονταν η Καλλιόπη Δανελλάκη στον “αέρα” του Έκφραση97 με τις ωραίες μουσικές της επιλογές.


Ήμουν κάπως νευρικός, αφενός μεν με τα οριζόντια μέτρα που μας επιβλήθηκαν, αφετέρου δε με την κοινωνική δοκιμασία και με την εσφαλμένη μας αντίληψη περί Κοινωνικής Ευθύνης. Ίσως ενδόμυχα κι εγώ ν' αναζητούσα κάτι που θα μ' έβγαζε απ' αυτήν τη διαρκή αναζήτηση μιας νέας καλής πληροφορίας.


Ξάφνου η αρμονία της στιγμής διακόπηκε. Ο ήχος του τηλεφώνου “ενοχλητικός”. Το σηκώνω για να ακούσω μία ηλικωμένη κυρία να μου λέει το εξής: “Παιδί μου, είμαι κάτοικος Κω. Μένω εδώ, στην Πλατεία Διαγόρα. Σ' ακούω κάθε μέρα και μ' αρέσει που παίζεις τον Γιάννη Καλατζή. Είναι ωραία τραγούδια αυτά. Άλλο όμως θέλω να σου πω. Εσείς που μιλάτε κάθε μέρα με τους Δημάρχους, να τους πείτε να βάλουν κι εδώ ένα λαμπάκι χριστουγενιάτικο. Να 'χω να βλέπω κάτι απ' το παράθυρό μου για να χαμογελάω. Τίποτα δεν βάλανε εδώ. Σκοτάδι έχει τη νύχτα και στεναχωριέμαι”.


Έκλεισα τα παράθυρα στον υπολογιστή, χαμήλωσα την Πόπη κι έμεινα να συζητώ με την κυρία Νίκη, όπως και μου συστήθηκε. Μια γυναίκα μιας κάποιας μεγαλύτερης ηλικίας. Σύζυγος, Μητέρα, Γιαγιά. Με την ιστορία της, με τις εμπειρίες της, με τα βιώματά της. Γλυκύτατη κι ευγενέστατη μα πάνω απ' όλα ένα πλάσμα ευαίσθητο κι ανθρώπινο. Μου μιλούσε σαν να με ήξερε χρόνια και ως εκ θαύματος κλείνοντας το τηλέφωνο, είχα κι εγώ την ίδια αίσθηση για εκείνη.


Μιλώντας με την κ. Νίκη, ανακάλυψα οτι υπάρχει κάτι σημαντικότερο απ' την οικονομική ύφεση και τον επαγγελματικό και εργασιακό μαρασμό στον οποίον αναλωνόμαστε καθημερινά δια μικροφώνου. Ανακάλυψα οτι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που λόγω συγκυρίας ίσως, αλλά και στερούμενοι την διαπροσωπική – οικογενειακή επαφή με τ' αγαπημένα τους πρόσωπα, αναζητούν μια αχτίδα χαράς, σε ένα τραγούδι, σε ένα στολίδι, σε ένα χριστουγενιάτικο λαμπάκι. Έτσι να έχουν να κοιτούν απ' το παράθυρο και να χαμογελούν.


Διάβασα αργότερα για την έγκριση δαπάνης ύψους 100 χιλιάδων ευρώ από το Δήμο Κω προς προμήθεια Χριστουγενιάτικου Εξοπλισμού για στολισμό της Πόλης και του Νησιού. Διάβασα για σύγχρονα λαμπιόνια, για τρισδιάστατες φάτνες, για οικολογικά λαμπάκια, για, για, για... Αργότερα διάβασα για τη “σφαγή” μεταξύ των πολιτικών του νησιού μας για το... σε ποιον "ανήκουν" τα έργα. Δικά μας ο ένας, εμείς τα κάναμε ο άλλος. Πεδίο μάχης το νησί. Αφρικανική σαβάνα που κατά τη νύχτα εντός του, φωσφορίζουν αιμοβόρα μάτια πολιτικών αιλουροειδών έτοιμα να κατασπαράξουν το ένα το άλλο.


Φαίνεται ξεχνούν πως τα έργα ανήκουν στο νησί μας. Ξεχνούν επίσης πως η θέση που έχουν να διαχειρίζονται προκύπτει απ' τις πολλές... κυρίες Νίκες του νησιού. Κανένα έργο και τίποτα δεν θα έχει αξία εάν οι άνθρωποι του νησιού κοιτούν την νύχτα απ' το παράθυρό τους στεναχωρεμένοι. Γι' αυτό σας λέω....


Την κυρία Νίκη Δήμαρχε... Στην κυρία Νίκη ένα λαμπάκι... Στην Πλατεία μας του Διαγόρα να βάλεις λαμπιόνια. Να βλέπει απ' το παράθυρό της και να χαμογελάει. Αυτό το “έργο” κάνει για δέκα. Και σαν έργο, θα είναι όλο κατάδικό σου. Την κυρία Νίκη Δήμαρχε. Την κυρία Νίκη !!! Κι όλες τις... κυρίες Νίκες του Νησιού !


Φιλικά Πάντα.


Παναγιώτης Ζουζούνης


ΥΓ - Το περιστατικό καθώς και το μικρό όνομα της κυρίας είναι πέρα για πέρα αληθινά και φυσικά τα πλήρη στοιχεία της κυρίας βρίσκονται στη διάθεσή μας. Άλλωστε και η ίδια, επώνυμα μας μίλησε. Η φωτογραφία δε, ενδεικτική φυσικά.