• ekfrasi97

Όταν οι «συνήθειές» σου διδάσκονται, τότε μάλλον πας για πρωτάθλημα!



Ο Αντώνης Καλκαβούρας παρακολούθησε από τo γιορτινό “Fiserv Forum” την 4η σερί νίκη και την πρόκριση των Μπακς στους τελικούς της Ανατολής κι εξηγεί γιατί αισθάνθηκε προσκεκλημένος σε ένα μεγάλο μπασκετικό party, που ήταν το κατάλληλο φάρμακο για την μία από τις πιο «αρρωστημένες» μέρες που βίωσε το ταλαίπωρο ελληνικό μπασκετ.


To να ξυπνάς το πρωί του μεγάλου και κρίσιμου 5ου αγώνα της σειράς των Μπακς με τους Σέλτικς, ένα ματς για το οποίο ζούσε και ανέπνεε ολόκληρο το Μιλγουόκι και είχε βάλει τα γιορτινά του γι’ αυτό και ανοίγοντας το κινητό σου, να παθαίνεις το ένα σοκ μετά το άλλο, μ’ αυτά που διαβάζεις, είναι ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορώ να σας περιγράψω.


Θα προσπαθήσω όμως, κάνοντας μία αντιστοιχία με την έκπληξη που μου προκάλεσε η εντυπωσιακή αναβάθμιση της μεγαλύτερης πόλης του Ουισκόνσιν μέσα σ’ έναν χρόνο (από την ανέγερση του γηπέδου και μετά) και η συνολικά τεράστια αλλαγή από το 2014, όταν και την πρωτοεπισκέφτηκα. Από το πρωί που λέτε και παρά τις πραγματικά… πολικές θερμοκρασίες για την εποχή (κάτω 5 βαθμών Κελσίου) στον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου, γινόταν ένας ψιλοχαμός!


Παρ’ ότι τα όλα εισιτήρια είχαν πουληθεί, η νεότερη γειτονιά του Μιλγουόκι ζούσε τρομερές πιένες! Τα εστιατόρια και οι καφετέριες ήταν γεμάτες, στην μπουτίκ των «ελαφιών» γινόταν το αδιαχώρητο, ενώ μέχρι το βράδυ ο τζίρος που έγινε, εκτοξεύθηκε σε νούμερα που ποτέ στο παρελθόν δεν έχουν πλησιάσει οι πωλήσεις των προϊόντων της ομάδας.


Οι τιμές των ξενοδοχείων έχουν υπερδιπλασιαστεί και σε γενικές γραμμές, η πόλη – πέραν της εξόφθαλμης ανάπτυξης που έχει γνωρίσει τα τελευταία 3-4 χρόνια - ζει πλέον με το όνειρο του 2ου πρωταθλήματος στο ΝΒΑ και του πρώτου μετά από 48 ολόκληρα χρόνια (1971), όταν στην ομάδα μεσουρανούσε ο μεγάλος Καρίμ Αμντούλ Τζαμπάρ.


Όλα αυτά, έχουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την υπογραφή του Γιάννη Αντετοκούνμπο, που κάθε χρόνο «τρυπάει» το ταβάνι του και μετά από τρία σερί All Star Games σαν βασικός (και φέτος σαν αρχηγός) αλλά και την περυσινή του επιλογή στην καλύτερη  πεντάδα του ΝΒΑ, φέτος είναι πλέον κοντά σε κάτι μοναδικό που έχει πετύχει μόνο ο ένας και μοναδικός Μάϊκλ Τζόρνταν (4 φορές), αλλά και ο ΛεΜπρόν (2 φορές) και ο Κόμπι, ο Σακίλ και ο Ντάνκαν (από 1 φορά)! Το βραβείο του MVP της κανονικής περιόδου (κατά την προσωπική μου άποψη το έχει στο τσεπάκι του), το αντίστοιχο των τελικών του ΝΒΑ και φυσικά το δαχτυλίδι του πρωταθλητή.


Κι όλα αυτά σε ηλικία 24 ετών (ο “Air” τα κατάφερε στα 28 του για πρώτη φορά, όπως και ο “King James” αλλά και Σακίλ), κάνοντας όλους τους Έλληνες περήφανους και διαφημίζοντας ακόμη περισσότερο το ελληνικό μπάσκετ! Το ελληνικό μπάσκετ είπα; 

Ε τότε, γράψτε λάθος, γιατί δυστυχώς επτωχεύσαμεν οριστικά! Πραγματικά έτσι όπως διαχειριζόμαστε την αντιπαλότητα (λες και στον αθλητισμό ο «θάνατός» σου είναι η «ζωή» μου), παγιδευμένοι στη νοοτροπία της πάσης θυσία νίκης, δεν ευτελίζουμε μόνο το προϊόν, αλλά δυστυχώς δεν μας αξίζει ούτε να θεωρούμαστε παγκόσμια μπασκετική δύναμη και φυσικά να μας εκπροσωπεί ένας τέτοιος παγκοσμίου κλάσης παίκτης, όπως ο Γιάννης στον οποίο υποκλίνεται πλέον όλη η μπασκετική κοινότητα της Αμερικής.



0 προβολές